Bu gün – aprelin 2-də AFFA-da rəhbər dəyişikliyinin iki ili tamam olur. Rəhbər dəyişdi, bəs idarəetmə sistemi necə, dəyişdimi?
Qətiyyətlə “yox” deyə bilərik. AFFA Azərbaycan futbol ictimaiyyətinin başını illərdir ki, təsadüfi və heç bir planlı işin nəticəsi olmayan uğurlarla qatmağa çalışır. Vaxtilə San Marino üzərində qazanılmış 5-1 hesablı qələbəni FİFA turnirlərində demək olar ki, ilk oyunlarını keçirən, Azərbaycan xalqının adını məhz FİFA seriya turnirinə görə eşitdiyi Sent Lüsiya üzərində 6:1 hesablı qələbə ilə yenilədi və bunu ictimaiyyətə toy-bayram kimi təqdim etdi.
Bizim məqsədimiz həqiqətən də bu idi? AFFA həqiqətənmi topla davranışı yeni öyrənən milli üzərindəki qələbəni ictimaiyyətə sırımaq istəyir və bunu uğur adlandırır?
Syerra Leone ilə oyundan sonra olan şadyanalıq isə başqa bir aləmdir. Necə deyərlər, Sent Lüsiya ilə oyundan sonra paltardəyişmə otağını basmış su fontanını atəşfəşanlıq əvəzlədi.
Bəli, qələbənin dadı başqadır, amma oyundan sonra FİFA-nın az qala bütün qitələrə vaqonla göndərdiyi bu kubokla dövrə vurmaq nədir? Futbolçuları, məşqçiləri başa düşdük, bəs baş katib Cahangir Fərəcullayevə nə düşmüşdü? Azərbaycan futbolundan daha çox öz imicini düşünmək kimi görüntü formalaşdıran baş katibin “məncə, qələbəni kiçiltmək lazım deyil” ifadəsi də məhz buna bir işarədir. Eyni zamanda, Cahangir müəllimin özünün də çətinliklə səsləndirdiyi “yolun başlanğıcı” ifadəsi isə bir başqa araşdırma mövzusudur.
