ain.az xəbər verir, Konkret.az saytına əsaslanaraq.
13 fevral 1972-ci ildə 33 yaşlı fransız geoloq Mişel Siffre Texasdakı “Midnight Cave” mağarasına 134 metr dərinliyə endi.
Onun yanında saat yox idi. Təqvim yox idi. Yuxarıda gündüzdür, yoxsa gecə — bunu bilməyin heç bir yolu yox idi.
Və o, altı ay boyunca bir daha günəş işığını görməyəcəkdi.
Bu dəlilik deyildi. Bu, elm idi.
Siffre bundan əvvəl heç kimin ciddi şəkildə araşdırmadığı bir suala cavab axtarırdı: İnsan beynindən zamanla bağlı bütün siqnalları götürsən, nə baş verər?
Başlanğıcda o, bir ritm saxlamağa çalışdı. Yorulanda yatırdı, ac olanda yeyirdi və hər oyandıqda və ya yatdıqda tədqiqat qrupuna zəng edirdi. Onlar hər şeyi qeyd edirdilər, amma ona heç nə demirdilər — nə saatı, nə tarixi, nə də nə qədər müddətdir orada olduğunu.
Sonra qəribə bir şey baş verdi.
Günlər uzanmağa başladı. Normal oyaqlıq və yuxu dövrü kimi görünən şey əslində 36 saat oyaq qalmaq və sonra 12 saat yatmaqdan ibarət idi. Onun bədəni Yer kürəsinin 24 saatlıq ritmindən çıxmış və öz ritmini yaratmışdı.
Həftələr bir-birinə qarışdı. Saniyələri saymaq etibarsız oldu; onun iki dəqiqə hesab etdiyi şey əslində beş dəqiqə idi. Zaman sabit bir şey kimi görünmürdü. Sanki o, beynin qurduğu bir anlayış idi.
Amma təcrid ağır bir bədəl tələb edirdi.
Depressiya başladı. O, mağarada yaşayan bir siçana aludə oldu. Onu tutmağa çalışarkən təsadüfən öldürdü və bununla da dərin kədərə qərq oldu. Avadanlıqları sıradan çıxdı. Kif onun kitablarını və jurnallarını bürüdü.
Sonralar gündəliyində belə yazdı:
“Həyatımın ən aşağı nöqtəsini yaşayıram. Həyatımı bu axmaq tədqiqatda boşa verirəm.”
Buna baxmayaraq, o, qaldı.
Nəhayət, komanda təcrübənin bitdiyini deyəndə Siffre təəccübləndi. O, demək olar ki, bir ayı “itirmişdi”. Keçən zamanın əslində olduğundan xeyli az olduğunu düşünürdü.
O mağaradan çıxan insan artıq əvvəlki kimi deyildi — həm fiziki, həm də psixoloji olaraq bu sınaqdan yaralanmışdı. Amma onun gətirdiyi nəticələr elmi dəyişdirdi. Onun araşdırmaları insanın daxili bioloji saatını öyrənən xronobiologiya sahəsinin yaranmasına kömək etdi. Bu araşdırmalar göstərdi ki, bədənimiz Günəşdən asılı olmayaraq işləyən daxili bir ritmə malikdir və xarici siqnallar yox olduqda bu ritm uzana və dəyişə bilər.
NASA onun tədqiqatlarını astronavtları kosmosdakı təcridə hazırlamaq üçün öyrəndi. Alimlər isə onun nəticələrindən növbəli iş rejimi və tənhalığın insan psixikasına təsirini anlamaq üçün istifadə etdilər.
Mişel Siffre zamanı öyrənmək üçün qaranlığa enmişdi.
Amma kəşf etdiyi şey daha dərin idi: insan zehni öz reallığını yaradır və onu sabit saxlayan bir dünya olmadıqda, bu reallıq naməlum istiqamətə sürüşə bilər.
Bəzi həqiqətlər yalnız qaranlıqda tapılır.
Hazırladı: Ağagül Mürsəlov,
KONKRET.az
Ən son yeniliklər və məlumatlar üçün ain.az saytını izləyin, biz hadisənin gedişatını izləyirik və ən aktual məlumatları təqdim edirik.
