İllər keçdikcə o qədər hadisə görürsən, eşidirsən ki, hər pis xəbər səni bir az da sərtləşdirir. Sanki içindəki duyğular qat-qat örtülür, daşlaşır. İşimlə bağlı hər gün sarsıdıcı xəbərlərin içində olmaq məni elə bir nöqtəyə gətirib ki, "artıq doğmalarımdan savayı heç bir pis xəbər məni kövrəldə bilməz" deyirdim. Hətta buna görə bəzən özümü qınayırdım da. Necə ola bilər ki, bir vaxtlar küçədə ölmüş balaca bir sərçəyə görə günlərlə üzülən insan bu qədər dəyişsin? Özümü ruhsuz biri kimi qəbul etməyə başlamışdım. Ta ki, bu günə, müəllimimin paylaşımını görənə qədər.
Paylaşım cəmi bir cümlədən ibarət idi: "Qobustan rayonu Bəklə kənd tam orta məktəbi – Bu da son".
Bir anlıq donub qaldım. "Son" nə deməkdir? Nə üçün tədris ilinin ortasında, aprel ayında müəllim belə bir paylaşım edib?..
Nə baş verdiyini anlamaq üçün tələsik müəllimimə zəng vurdum.
Onun cavabı sarsıdıcı oldu. Səsi titrəyə-titrəyə məktəbimizin bağlandığını bildirdi:
