Dünyanın qəribə bir nizamı var: adamlar var dünyaya gəlir, qurulmuş səhnələrə çıxır və pərdə qapananda sakitcə çıxıb gedir. Onlar sadəcə keçici bir kölgədir, sükutun içində boğulub yox olurlar.
Amma adamlar da var ki, gəlişi ilə səhnələr yaradır, o səhnələrdə hərəsi bir adda obrazlar doğulur, bələnir...
Kimi bələyindəcə unudulur, kimi zamanın rəhmsizliyinə bükülüb atılır, qalanlar isə böyüyür, böyüyür və nəhayət, böyük bir xalqın tarixinin bir səhifəsinə çevrilir.
Tarixin neçə-neçə səhifəsinə çevrilən Rasim Balayev kimi.
O, sadəcə aktyor deyildi, o, tarixin o soyuq daş kitabələrini sanki öz nəfəsi ilə isidib canlı ləçəklərə çevirən bir möcüzə idi. Onun baxışında bir millətin min illik kədəri və qüruru gizlənmişdi. Nəsimi olub dərisi soyulanda biz "Haqq mənəm!" hayqırışını damarımızda duyduq, Babək olub Afşinin qarşısına çıxanda o sarsılmaz iradənin qarşısında diz çökdük. O, hər obrazda vərəq-vərəq yaşadı, vərəq-vərəq yaşatdı, vərəq-vərəq sevildi... Hər kəlməsində bir vətən sevdası vardı: “Qoy diləyimiz, birliyimiz, Azadlığımız var olsun!”
