Avropadayam, çox sevdiyim və tez-tez getdiyim şəhərdə. Bu gün qəfil hiss elədim ki, elə hey gülümsəyirəm. Hara baxıramsa, kimi görürəmsə, gülümsəyirəm...
Qeyri-adi nəsə baş verməmişdi. Xüsusi bir səbəb yox idi, sıradan bir gündü. Amma... İçimdən gəlirdi, gülümsəyirdim - tanış olduğum, söhbət etdiyim, sual verdiyim, söz soruşduğum hər kəsə. Küçədə tanımadığım insanlara, restoranda və kafedə ofisiantlara, mağazalarda satıcılara. Hətta zarafat da edirdim...
Avropalıların adi etiket rutinidir gülümsəmək - sıradan, soyuq... Mənim təbəssümümsə səmimiydi, sidq ürəkdən idi. Ən önəmlisi, rahat idim, sıxılmırdım, utanmırdım, çəkinmirdim, gərgin deyildim. Bütün narahatlıqlardan arınmış kimi yüngül idim...
Hiss edirdim ki, ünsiyyətdən zövq alıram - mehriban baxışdan, nəzakətli səsdən, sadə bir “salam”dan, insanın insanla mədəni təmasından. Sən gülümsəyirsən, onlar qarşılıq verirlər - yəqin ki, onlarçün gündəlik, fərqində olmadıqları rutin, amma sənin üçün huzurun, bəxtəvərliyin və xoşbəxtliyin yeni bir şəkli...
Sonra xatırlayıram: əvvəllər belə deyildim, belə gülümsəyə bilmirdim. Bəzən heç təbəssüm yadıma düşməzdi. Ən sevincli anlarda da, ünsiyyət norması, etiket kimi əhəmiyyətli, vacib məqamlarda da. Sanki mənə gülümsəməyin, qayğısızlığın dərsini keçməmişdilər, öyrətməmişdilər...
