Tarixin tozlu yaddaş vərəqlərini vərəqlədikcə, orada bəzən elə talelərə rast gəlirsən ki, onlar sadəcə bir insanın həyat hekayəsi deyil, bütöv bir xalqın, bir elin və obanın qəhrəmanlıq salnaməsinə çevrilir. "101 Ağbabalı" silsiləsinin növbəti qəhrəmanı — ehtiyatda olan polkovnik Elmar Hüseynovun ömür yolu da məhz belə, hər səhifəsi şərəflə, hər sətri isə vətən eşqi ilə yazılmış bir dastandır. Bu yazı, Ağbaba dağlarının dumanından süzülüb gələn, Amasiyanın buz bulaqlarından güc alan və Azərbaycanın hərb tarixinə qızıl hərflərlə həkk olunan sarsılmaz bir iradənin portretidir.
Elmar Hüseynovun həyatı, 1948-ci ilin o ağrılı-acılı köç yollarında başlamış bir millət nisgilinin Zəfər marşına çevrilməsi hekayəsidir. O, doğma Öksüz və Qaranamaz kəndlərinin həsrətini qəlbində sönməyən bir məşəl kimi daşıyan valideynlərinin xeyir-duası ilə boy atdı. Bir uşağın saf xəyallarından başlayıb, polkovnik rütbəsinin uca zirvəsinə qədər uzanan bu yol, əslində bir xalqın özünəqayıdış və dirçəliş yoludur. O, Xocalı aeroportunda düşmənə göz dağı verən qorxmaz kapitan, Goranboyun meşələrində mühasirələri yarıb keçən mahir sərkərdə, müstəqil Azərbaycanın Milli Qvardiyasının təməlini qoyan dövlət adamıdır.

Lakin Elmar müəllimi fərqləndirən təkcə onun sinəsində parlayan "Azərbaycan bayrağı" ordeni və çoxsaylı medalları deyil. O, hər şeydən əvvəl, bir nəslin mənəvi sütunu, yeddi nəvənin qəhrəman babası və yeni yetişən gənclik üçün sönməyən bir vətənpərvərlik mayakıdır. Onun keçdiyi şərəf yolu bizə pıçıldayır ki, vətən sadəcə xəritədəki sərhədlər deyil, uğrunda tərəddüd etmədən canından keçməyə hazır olduğun və ruhunda hər an yaşatdığın ulu bir torpaqdır.

Ağbabanın vüqarlı zirvələrindən süzülüb gələn o sarsılmaz ruh, sanki qədim bir dastan qəhrəmanının obrazında – polkovnik Elmar Hüseynovun ömür yolunda yenidən təcəlli edib. Bu ömür yolu, sadəcə bir hərbçinin keçdiyi xidmət illərinin xronikası deyil; bu, kökü Amasiyanın buz bulaqlarına, ruhu isə Azərbaycanın azadlıq və zəfər tarixinə qırılmaz tellərlə bağlanmış bir fədakarlıq salnaməsidir.

Hər şey 1948-ci ilin o məşum, qəlbi göynədən və xalqımızın yaddaşında silinməz yaralar açan köç rüzgarları ilə başladı. Ermənistan SSR-in Amasiya rayonunun Öksüz kəndindən gözüyaşlı, lakin qəlbi yurd nisgili və intiqam eşqi ilə ayrılan Knyaz Abutalıb oğlu Hüseynov və Qaranamaz kəndinin təmizliyini, o ulu torpaqların saflığını öz mənəviyyatında gəzdirən Zibeydə Xırda qızı Hüseynova (Əbdüləzimova) doğma ocaqlarından məcburi şəkildə didərgin salınanda, özləri ilə bərabər Ağbabanın əyilməz iradəsini və məğrur duruşunu da gətirmişdilər. Onlar Azərbaycanın Daşkəsən rayonunun sərt qayalıqları arasında yeni bir həyat qurmağa məcbur olsalar da, ruhları həmişə o dumanlı dağlarda, Amasiyanın yaylaqlarında qaldı.


1958-ci il aprelin 30-da Daşkəsənin zəhmətkeş mühitində, sadə fəhlə ailəsində gələcəyin sərkərdəsi Elmar Hüseynov dünyaya göz açdı. Üç qardaşın – Şahmar, Eldar və Elmarın, üç bacının – Zivər, Mehriban və Zenfurənin boy atdığı o halal süfrəli, vətən eşqli evdə hər bir fərd Ağbaba həsrəti və Azərbaycan sevgisi ilə yoğrulurdu. Elmar 1975-ci ildə Daşkəsən şəhərində Səməd Vurğun adına 4 saylı orta məktəbi bitirənə qədər, onun qəlbindəki hərb eşqi artıq coşqun bir dağ çayı kimi axmaqda idi. İbtidai hərbi hazırlıq müəllimi Şahin Bağırovun rəhbərliyi ilə hərbi nizamın, silahın və intizamın sirlərini öyrənən Elmar, hələ məktəb illərində hərbi keçidlərdə sıranın ən önündə addımlayanda, Daşkəsən küçələrində hərbi salam verəndə taleyinə polkovnik rütbəsinə qədər ucalacaq bir şərəf yolunu həkk edirdi. O zamanlar keçirilən 9 may və 7 noyabr paradlarında Elmarın hazırladığı dəstələrin birinci yer tutması təsadüf deyildi; bu, gələcək qələbələrin ilk müjdəçisi idi.

Onun döyüşkən ruhu 1976-1978-ci illərdə Volqoqradın əsgər meydanlarında bərkidi, 1983-cü ildə isə Leninqradın (Sankt-Peterburq) o möhtəşəm SSRİ DİN Daxili Qoşunların Ali Hərbi Siyasi Məktəbinə qədər ucaldı. O, "motoatıcı tağım komandiri" ixtisasına yiyələnərək leytenant rütbəsini çiyninə taxanda, həm də bir millətin müdafiə məsuliyyətini qəbul etdi. Elmar Hüseynov bilirdi ki, hərb sənəti təkcə cəsarət deyil, həm də dərin strateji zəka tələb edir. Bu amalla o, 1998-ci ildə Naxçıvan Universitetinin Hüquq fakültəsini bitirib, 2001-ci ildə okeanın o tayında – Amerikada antiterrorun amansız taktiki sirlərini mənimsəyərək modern hərb tariximizə öz peşəkar imzasını atdı. 1979-cu ildən 2005-ci ilə qədər Azərbaycan Silahlı Quvvələrində keçdiyi yol, sanki bir poladın odda bişib bərkiməsi idi.

1988-ci ildə Vətən torpağına mənfur erməni əlləri uzananda, Elmar Hüseynov tərəddüd etmədən rahat xidmətini və yüksək vəzifəsini – Daxili Qoşunların 6500 saylı Alayında Tabor Qərargahının rəisi postunu kənara qoydu. O, şəhid general-mayor Məhəmməd Əsədovun o müqəddəs çağırışına səs verərək, yeni yaradılmış Xüsusi Təyinatlı Milis Dəstəsinin (XTMD/OMON) tərkibində 1-ci bölük komandiri kimi alovların içinə atıldı. Onun rəhbərliyi ilə 1990-cı ilin 17 noyabrında Xocalı aeroportunda keçirilən o möcüzəvi və strateji əməliyyat düşmənin bağrına çalınan ilk böyük çarpaz idi. Erməni muzdlularının İrəvandan silah daşıyan təyyarələrini susduran, o strateji nöqtəni yenidən Azərbaycanın qanuni nəzarətinə qaytaran Elmarın və döyüş yoldaşlarının sarsılmaz iradəsi idi. 1990-cı il noyabrın 30-da Şuşa-Xankəndi yolunda minalanmış avtobusun içində ölümün gözünə dik baxarkən, bədəni qəlpə yaraları ilə dolsa da, o, ruhən sarsılmadı və döyüşçülərini o qanlı pusqudan sağ-salamat çıxarmağı bacardı.


Goranboyun Erkəc, Mənəşli, Buzluq kəndlərində, Çaykəndin, Qarabulağın, Azadın azad olunmasında o, bir canlı əfsanəyə çevrildi. 1991-ci ilin iyununda 17 nəfərlik heyətlə mühasirəyə düşən Elmar Hüseynov, hərb tarixinə keçəcək bir fərasətlə, iki günlük mühasirə cəhənnəmindən öz aslanlarını bir nəfər belə itki vermədən çıxardı. O, Şəfəq kəndinin müdafiəsində keçilməz bir qala tək dayandı; Laçından Füzuliyə, Qubadlıdan Ağdama qədər hər daşın altında onun ayaq izi, hər səngərdə onun qətiyyətli səs sədası qaldı. Müstəqil dövlətimizin Milli Qvardiyasının formalaşmasında, Fəxri Qaravulun o vüqarlı nizamında, hətta hərbi formaların və fərqlənmə nişanlarının eskizlərində onun yaradıcı zəkası yaşayır. 1993-cü ildə Türkiyə Prezidenti Turqut Özalın qarşılanma mərasimindəki o möhtəşəm təntənə Elmar polkovnikin sərkərdəlik imzasının və milli qürurumuzun parlaq təcəssümü idi.



Onun şərəfli xidməti dövlətimiz tərəfindən ən yüksək səviyyədə qiymətləndirildi. Sinəsində parlayan “Azərbaycan bayrağı” ordeni, “İctimai Asayişin qorunmasında Əla xidmətə görə” medalı və Türk dünyasının qardaşlıq rəmzi olan “TURAN”, “Abay” medalları təkcə hərbi nailiyyət deyil, bir xalqın və bir ümmətin ona olan dərin minnətdarlıq nişanəsidir. “Qüsursuz xidmətə görə”, “Fədai”, “Böyük Zəfər”, “Milli Ordu-100” və bir çox başqa medallar polkovnik Elmar Hüseynovun ömür kitabının qızıl hərflərlə yazılmış səhifələridir. Təqaüddə olsa da, onun Vətən savaşı bitmədi; 2020-ci ilin 44 günlük Zəfər yürüşündə o, Kəlbəcərin dumanlı zirvələrində gənc əsgərlərə mənəvi ata, yol göstərən bir mayak oldu, ordumuza dəstək kampaniyaları ilə qələbənin mənəvi təməllərini möhkəmləndirdi.


Bu gün polkovnik Elmar Hüseynov təkcə bir hərbçi deyil, həm də Amasiya Rayon İcma sədrinin müavini və “Turan-Türk Dövlətləri Müharibə Veteranları Birliyi”nin rəhbərliyində təmsil olunan uzaqgörən bir ictimai xadimdir. O, Qərbi Azərbaycan İcmasının fəal üzvü kimi doğma Ağbabasına, Öksüzünə qayıtmaq eşqi ilə alışıb yanır və bu müqəddəs yolu gələcək nəsillərə öyrədir.

Həyatın ən sərt sınaqlarından şərəflə keçən Elmar müəllim, bu gün öz ocağının müdrik ağsaqqalıdır. O, üç övlad atası və yeddi nəvənin qəhrəman babası kimi, ulu Ağbaba ruhunu, sərkərdə iradəsini və vətən yanğısını yeni nəsillərin qəlbinə bir toxum kimi əkir. Onun nəvələrinə danışdığı hər bir döyüş xatirəsi, əslində, bir millətin yenilməzlik dastanıdır. Onun həyatı Ağbabada başlayıb Zəfər zirvəsinə qədər ucalan, hər kəlməsi qəhrəmanlıqla, hər səhifəsi fədakarlıqla yazılmış bitməz bir kitabdır. Polkovnik Elmar Hüseynov – Vətənini canından çox sevən, millətinin şərəfini hər şeydən uca tutan əsl Azərbaycan oğlu, əsl Ağbaba aslanıdır!




Şəmsi Qoca

• Vətən
• Torpaq
• Polkovnik
• Elmar Hüseynov