Mərkəzi Lankaşir Universiteti və tərəfdaş qurumların alimləri müntəzəm olaraq Montmorency albalı suyu və qaragilə içməyin ürək-damar sisteminə faydalı təsir göstərə biləcəyini aşkar ediblər.
Ucnoqta.az xəbər verir ki, Montmorency albalıları Avropa, Kanada və ABŞ-da, xüsusən də şimal-qərbi Miçiqanın Qrand Travers Körfəzi ərazisində və Viskonsin ştatının Door dairəsində yaşayan turş albalılardır. Giləmeyvələr qida lifi, A, C və K vitaminləri, kalium, manqan və mis kimi mikroelementlər, eləcə də maqnezium və B vitaminləri ilə zəngindir.
Qaragilə dünyada geniş becərilən mavi və ya bənövşəyi giləmeyvəli çoxillik bitkidir. Əvvəllər alimlər onların istehlakını ürək sağlamlığının yaxşılaşdırılması, sümüklərin möhkəmləndirilməsi, dəri dəstəyi, qan təzyiqinin idarə olunması, diabet və xərçəngin qarşısının alınması və idrak funksiyasının yaxşılaşdırılması ilə əlaqələndirirdilər.
Yeni bir araşdırma albalı və qaragilə suyunun ürək funksiyasına və maddələr mübadiləsinə təsirini araşdırıb. Təcrübədə qırx beş yetkin iştirak etdi. Onlar təsadüfi olaraq üç qrupa bölündülər: biri turş albalı suyu, ikincisi qaragilə suyu, üçüncüsü isə plasebo aldı. Hər bir iştirakçı 20 gün ərzində gündəlik 60 ml təyin olunmuş içki qəbul etmişdir.
Müdaxilədən əvvəl və sonra sistolik və diastolik qan təzyiqi, istirahət zamanı ürək döyüntüsü, yuxu keyfiyyəti və psixoloji vəziyyət ölçülmüşdür.
Nəticələr göstərdi ki, sistolik qan təzyiqi qruplar arasında əhəmiyyətli dərəcədə dəyişməyib. Lakin, qaragilə şirəsi qəbul edən iştirakçılarda plasebo ilə müqayisədə ümumi xolesterol və aşağı sıxlıqlı lipoprotein (LDL) xolesterol səviyyəsi daha aşağı idi. Bu qrupda psixoloji vəziyyətdə də irəliləyişlər müşahidə olunub.
Yüksək xolesterol və ürək-damar xəstəlikləri riski arasındakı əlaqəni, eləcə də psixoloji rifahın həyat keyfiyyətinə təsirini nəzərə alaraq, tədqiqatçılar qaragilə və turş albalı şirələrinin ürək sağlamlığını dəstəkləmək üçün pəhrizə faydalı bir əlavə ola biləcəyini qeyd edirlər.
Nəticələr Beynəlxalq Ətraf Mühit Tədqiqatları və İctimai Səhiyyə Jurnalında dərc edilmişdir. Tədqiqata Conatan Sinkler və həmkarları rəhbərlik etmişdir.
