Bəzən düşünürük ki, kitabxana artıq keçmişin bir hissəsinə çevrilib. Telefonlarımızda minlərlə kitab, internetdə isə sonsuz məlumat var. Bu qədər əlçatanlıq içində kitabxanaya getməyə ehtiyac qaldığını sorğulamağa başlayırıq.
Amma bir anlıq dayanıb düşünəndə anlayırıq ki, kitabxana sadəcə kitabların toplandığı yer deyil. O, sükutun, düşüncənin və daxili səssizliyin məkanıdır. Orada insan təkcə oxumur, həm də özünü tapır.
Bəzən bir kitab səhifəsi insanın həyatını dəyişə bilir. Bəzən isə bir kitabxananın sakit guşəsi insanın içindəki qarışıqlığı sakitləşdirir. Bu məkanlar insan ruhunun sığınacağına çevrilə bilir.
Müasir dövrdə texnologiya bizə hər şeyi tez çatdırır. Amma sürət artdıqca dərinlik azalır. İnsanlar artıq axtarmaqdan çox, hazır məlumatla kifayətlənirlər və bu da düşünmə qabiliyyətinə təsir edir.
Kitabxanalar isə bizi yavaşlamağa, düşünməyə və dərk etməyə vadar edir. Onlar sadəcə bilik deyil, həm də mədəniyyət, inkişaf və daxili zənginlik mənbəyidir.
Sonda sual yenə açıq qalır: bu gün kitabxanalara ehtiyac həqiqətən azalıb, yoxsa biz sadəcə onların dəyərini hiss etməyi unutmuşuq?..
