Dostluqların formalaşması təsadüfi bir proses deyil, ətraf mühit, şəxsi xüsusiyyətlər və bioloji mexanizmlər arasında mürəkkəb qarşılıqlı təsirin nəticəsidir.
"Unikal" "PsyPost" portalına istinadən xəbər verir ki, bu, psixologiya, sosiologiya və nevrologiyadan istifadə edərək sosial əlaqələri araşdıran alimlərin gəldiyi nəticədir.
Fiziki yaxınlıq əsas amil kimi görünür. Araşdırmada qeyd olunur ki, bir-birinin yanında oturan məktəblilərin dost olma ehtimalının əhəmiyyətli dərəcədə yüksəkdir. Onlar yerlərini dəyişdikdə, yeni dostları ilə tez bir zamanda yeni əlaqələr qururlar. Oxşar nümunələr yetkinlik yaşına çatana qədər də davam edir: "Community Development Journal" jurnalında dərc olunmuş bir icmalda qeyd edildiyi kimi, icma məkanları - klublar və mərkəzlər - müntəzəm qarşılıqlı əlaqə üçün şərait yaradır və insanların ortaq maraqlarını kəşf etməsinə kömək edir.
Lakin, təkcə yaxınlıq kifayət deyil. Şəxsiyyət xüsusiyyətləri tanışlığın dostluğa çevrilib-inkişaf etməyəcəyini əsasən müəyyən edir. "Journal of Behavioral Data Science" jurnalında dərc olunmuş bir araşdırma göstərib ki, çox oxşar və çox fərqli insanlar arasında əlaqələrin yaranma ehtimalı daha yüksəkdir.
Sosial Koqnitiv və Affektiv Neyroelmdə aparılan bir araşdırma, dostların eyni stimulları qəbul edərkən oxşar beyin fəaliyyəti göstərdiyini aşkar edib. Bundan əlavə, daha bir araşdırma, oxşar beyin reaksiyalarının gələcək dostluğu proqnozlaşdıra biləcəyini göstərib.
Tədqiqatçılara görə, "neyron homofiliya" adlanan bu fenomen insanların dünyanı oxşar şəkildə qavrayanlara cəlb olunması deməkdir. Nəticədə, dostluq təkcə şəraitin deyil, həm də dərin bioloji uyğunluğun nəticəsidir ki, bu da ünsiyyəti daha asan və daha davamlı edir.
