İkinci Qarabağ müharibəsinin 30-cu günü, oktyabrın 27-si
buludsuz bir payız günü idi. Döyüşlər
başlayandan əllər göydə qalmışdı, hamı
Allaha yalvarırdı ki, cəbhədə erməni
işğalçılarına qarşı vuruşan əsgərlərimizi qorusun. Xocalıda, eləcə də
başqa bölgələrdə ağır işgəncələrlə öldürülən balalarımızın, əsir götürülmüş
qız-gəlinlərimizin, qocaların qanlarını yerdə
qoymasın!
Havalar
başqa illərin payızından xoş keçirdi. Sanki təbiət döyüşçülərimizə çətinliklər yaratmamaq üçün payızın soyuğunun qarşısını kəsib gecikdirirdi. Amma nə edəsən ki, müharibələr
itkisiz olmur. 27 oktyabr axşamüstü, şər
qarışan vaxt İmişli
rayonunun Otuziki kəndini
bəd xəbər sarsıtdı. Qəflətən
qapıları döyən bu bəd xəbər ilıq payız
havasında hamının ürəyini, qəlbini üşütdü. Qarabağın azadlığı uğrunda
gedən əks-hücum əməliyyatlarında üzərinə düşən döyüş tapşırıqlarını cəsarətlə
yerinə yetirən Xüsusi Təyinatlı bölmənin
tərkibində vuruşan gizir Əli Quliyev şəhid
oldu. Kədər yüklü bu xəbər qısa müddət ərzində
kəndə yayıldı, eşidənləri göz
yaşı içində boğdu...
Şəhid Əli
Quliyev 9 sentyabr 1984-cü ildə zəhmətkeş bir
ailədə dünyaya göz açmışdı. Atası Tədbir kişi uzun müddət yük maşınının
sürücüsü işləmişdi. Sonrakı illərdə isə işləmək üçün Rusiyaya üz tutmuşdu. Buna
görə ailənin ağırlığı uşaqlarını zəhmətə, düzlüyə, halallığa öyrətmiş həyat yoldaşı Almaz xanımın üzərinə
düşmüşdü. Əli ailənin üçüncü
övladı idi. Otuziki kənd tam orta məktəbində birinci sinfə
getdiyi elə bil dünən olmuşdu. Əli çoxlarından cüssəli, ucaboylu olması
ilə fərqlənirdi. Əlinin qardaşları İsmayıl, Zaur və Cavid də zəhmətdən
yoğrulmuş gənclər idilər. Onun Arzu və Leyli adlı iki bacısı da var idi.
Gələcəyin cəsur
döyüşçüsü Əli Quliyev orta məktəbi
bitirdikdən bir il sonra 2002-ci ildə ordu sıralarına çağırıldı. Cəbhə
bölgəsində yerləşən hərbi hissədə xidmət etdi. İlyarımlıq əsgəri xidmət onda hərb
sənətinə böyük maraq və sevgi oyatdı. Erməni işğalçılarının Xocalıda azərbaycanlılara
qarşı törətdikləri soyqırımı onun uşaq yaddaşında özünə dərin yer eləmişdi.
Ekranlarda gördüyü erməni vəhşiliyini heç vaxt unutmamışdı. Bu ağrıları ürəyində
yaşadan Əli hərbçi olmaq istəyirdi.
Hərbi xidmətini
başa vurduqdan sonra Əli doğmalarının yanına alnıaçıq, başıuca qayıtdı. 2004-cü
ildə ailə həyatı qurdu. İki oğul övladı dünyaya gəldi. Az sonra məlum oldu ki,
uşaqlarında anadangəlmə talassemiya xəstəliyi var. Gənc ailənin çətin günləri
qapılarını döydü. Problemlər içərisində yaşamasına baxmayaraq, Əli hərbçi olmaq
arzusunu heç vaxt unutmurdu. Qərarı qəti idi, necə olursa-olsun ordu sıralarına
qayıtmalı, Vətənə ləyaqətlə xidmət etməli, torpaqlarımızın azadlığı uğrunda
vuruşmalı idi. Günlərin birində Əli Quliyev arzusuna çatdı. Müddətdən artıq həqiqi
hərbi xidmət hərbi qulluqçusu kimi Müdafiə Nazirliyinin xüsusi təyinatlı
qüvvələrinin sıralarında xidmətə başladı. Həmin gün onun sevinci yerə-göyə
sığmırdı. Çünki müharibə başlayanda o da torpaqlarımızın azadlığı uğrunda
vuruşacaqdı.
Gizir Əli
Quliyev Aprel döyüşlərinin də iştirakçısı olmuşdu. 2016-cı il aprel ayının 1-dən
döyüşlərə atılmış, dörd gün silahı yerə qoymamışdı. Üzərinə düşən döyüş
tapşırıqlarını yüksək peşəkarlıqla yerinə yetirmişdi. Tərtər rayonunun Talış kəndi
ətrafındakı əlverişli yüksəkliklər uğrunda gedən döyüşlərdə böyük igidlik və qəhrəmanlıq
göstərmişdi. İştirakçısı olduğu əməliyyatlar zamanı təcrübə və səriştəsi daha
da artmışdı.
27 sentyabr
2020-ci ildə İkinci Qarabağ müharibəsi başladı. İşğalçılıq əməllərini davam
etdirən, terrorçuluğu dövlət siyasətinə çevirən Ermənistan növbəti dəfə beynəlxalq
qanunlara zidd addım atdı. Elə ilk gündən düşmən Azərbaycan Ordusunun sərt
cavabı ilə üzləşdi. Ürəyi Vətən eşqi ilə döyünən cəsur oğullar silaha sarılaraq
qələbə əzmi ilə müharibəyə yollandılar. Xüsusi Təyinatlı Qüvvələrin tərkibində
döyüşlərə atılan gizir Əli Quliyev hərbi əməliyyatlarda fəal iştirak edir, həmişə
öndə vuruşurdu. Uğurlara hesablanmış əməliyyatlarda yüksək döyüş peşəkarlığı və
qələbə əzmi nümayiş etdirirdi. Silahlı Qüvvələrin Ali Baş Komandanı İlham
Əliyevin sərkərdəliyi altında irəliləyən Azərbaycan Ordusunun güclü əks-hücumları
qarşısında dayana bilməyən erməni işğalçıları silah-sursatlarını, hərbi
texnikalarını atıb arxalarına da baxmadan qaçırdılar. Yaralanmağına baxmayan
xüsusi təyinatlılar özlərində güc tapıb yenidən ayağa qalxaraq düşmən üzərinə
yeriyir, qəsbkarlarla əlbəyaxa olaraq onları məhv edirdilər. Belə döyüş səhnələri
indiyə kimi yalnız fantastik kinolarda nümayiş olunurdu. Cəsur Azərbaycan hərbçiləri
isə bunları reallıqda edir, düşmənə aman vermədən geri qovurdu.
İkinci Qarabağ
müharibəsinin başlandığı gündən bir ay keçirdi. Bu müddət ərzində 200-ə yaxın
yaşayış məntəqəsi işğaldan azad edilmişdi. Artıq bu torpaqlarda üçrəngli,
aylı-ulduzlu bayrağımız dalğalanırdı. Hər gün cəbhədən qələbə xəbərləri gəlirdi.
Dayanmadan irəliləyən rəşadətli Azərbaycan Ordusu erməni işğalçılarını geri
sıxışdırırdı. Ön xətdə atılan mərmilərin, güllələrin səsi xeyli uzaqlardakı kəndlərdə də eşidilirdi.
Bütün cəbhəboyu torpaqlarımızın azadlığı uğrunda qanlı döyüşlər gedirdi.
Müharibənin
30-cu günü yenicə başlamışdı. Cəsur
döyüşçü Əli Xocavənd uğrunda vuruşurdu. Təəssüflər olsun ki, onun sonuncu
döyüşü oldu. Həmin gün 18 il ordu sıralarında xidmət edən gizir Əli Tədbir oğlu
Quliyev canından da çox sevdiyi Vətən torpaqları uğrunda gedən döyüşlərdə qəhrəmancasına
həlak oldu. Onun döyüşçü yoldaşlarından biri yaralı vəziyyətdə düşmən mövqeyinə
yaxın ərazidə qalmışdı. Əli onu xilas etmək üçün həyatını riskə qoyaraq böyük cəsarətlə
irəli atıldı. Pusquda durmuş düşmən snayperi onu gördü və atəş açdı. İşğalçının
açdığı atəş cəsur gizirin həm ömür, həm də döyüş yolunu yarıda qırdı.
Cəsur
gizirin şəhid olduğu və meyitinin gətirildiyi xəbər kəndə çatan kimi sakinlər
göz yaşları içində onun dəfnində iştirak etməyə yığışdılar. Rayon icra hakimiyyətinin
rəhbərliyi və kollektivi, eləcə də ictimaiyyətin nümayəndələri onun bir
zamanlar doğulub böyüdüyü həyətə gəldilər. Yaxınlar, doğmalar Azərbaycan və
Türkiyə bayrağına bürünmüş tabutu başları üzərinə qaldırdılar. Hönkürtü,
ağlaşma səsi ətrafı başına götürdü. Həyətdə dayanmağa, ayaq qoymağa yer yox
idi. Öndə Azərbaycan və Türkiyənin dövlət bayraqlarını aparan gənclər, bir az
arxada dini ayinləri icra edən şəxslər və "Şəhidlər ölməz, Vətən bölünməz!",
"Otuzikilər oyaqdı, Qarabağa dayaqdı!", "Qarabağ bizimdir, bizim
olacaq!" şüarlarını fasilələrlə səsləndirən insanlar, çiyinlər üstündə
bayrağa bükülmüş şəhidimizin tabutu, daha sonra isə mərasimdə iştirak edənlər
hüznlü addımlarla qəbiristanlığa doğru gedirdilər. Böyük izdihamın iştirakı ilə
cəsur döyüşçü gizir Əli Quluyev torpağa tapşırıldı.
Şəhidlər
heç vaxt unudulmur, yaddan çıxmırlar. Həmsöhbəti olduğum doğmaları, qohumları və
kənd sakinləri gizir Əli Quliyev haqqında ürək sözlərini göz yaşları içində
danışdılar. Şəhidin anası Almaz xanım dərindən ah çəkərək dedi ki, oğullar Vətəni
qorumaq üçün doğulurlar: "Ana üçün övladların hamısı əzizdir, doğmadır.
Onları bir-birindən ayırmaq olmaz. Əli həmişə verdiyi sözün üstündə dayanardı.
Ordu sıralarında xidmətə də böyük həvəslə getmişdi. Arzusuna çatdığına görə
sevinci yerə-göyə sığmırdı. Qarabağı azad görmək istəyirdi. Bu yolda döyüşə,
savaşa hazır idi. Müharibəyə gedəndən sonra bizimlə əlaqə saxlayar, iştirakçısı
olduğu uğurlu döyüşlərdən danışardı. Onun səsi gah Füzulidən, gah Cəbrayıldan,
gah da Xocavənddən gəlirdi. Torpaqlarımız, şəhər və kəndlərimiz işğaldan azad
olunduqca onun sevinci yerə-göyə sığmırdı. Əlinin səsindən də, nəfəsindən də Zəfər
duyulurdu. Təəssüflər olsun ki, 27 oktyabr 2020-ci ildə qapımızı oğlumun ölüm xəbəri
döydü. Ana üçün bu acı xəbəri eşitmək olduqca kədərli və ağrılıdır. Təskinliyimizi
onunla tapırıq ki, Əli Vətən torpaqlarının azadlığı uğrunda gedən döyüşlərdə şəhidlik
zirvəsinə ucalıb. Bu əlçatmaz zirvəyə ucalanlar heç vaxt unudulmur, həmişə
ehtiramla xatırlanır".
Birinci
Qarabağ müharibəsinin iştirakçısı olmuş, göstərdiyi qəhrəmanlığa görə "Azərbaycan
Bayrağı" ordeninə layiq görülmüş Şamil Cəbrayılov da Əli haqqında kövrək
hisslərlə danışdı. Dedi ki, indiyə qədər Otuziki kəndindən onlarla gənc Qarabağ
müharibəsində iştirak etmiş, şərəfli döyüş yolu keçmişdi: "Həmişə ona
sevinirdi ki, indiyə qədər kənddən kimsə müharibədə övlad itkisinin ağrısını
yaşamamış, atalar, analar balalarını şəhid adı ilə dəfn etməmişdilər. Əli kəndimizin
ilk şəhidi oldu. Biz onun qəhrəmanlığı ilə fəxr edib öyünürük. İnanıram ki, gələcək
nəsillər qəhrəmanlığı Əli kimi cəsur oğullardan öyrənəcəklər".
Əməkdar müəllim
Cəbrayıl Şirəliyev də şəhid Əli Quliyev haqqında ürək ağrısı ilə danışdı.
Bildirdi ki, haqq işi uğrunda, Vətən uğrunda şəhid olan bütün insanların, bütün
döyüşçülərin talelərində oxşarlıq həmişə özünü qabarıq şəkildə göstərir:
"Onların istər Qarabağda, istərsə də dünyanın başqa yerlərində şəhid
olmalarının elə bir fərqi yoxdur. Əsas odur ki, onların mübarizəsi olsun, ədalət
uğrunda vuruşsunlar! Ona görə də bu cəsur insanlar haqqında yazılanlar elə bil
onların hər biri haqqında qələmə alınan əsər təəssüratı bağışlayır. Deməli,
onların biri haqqında yazılan əsərlərdən hamısına pay düşür. Biz cəsur döyüşçü,
igid əsgər gizir Əli Quliyevin göstərdiyi qəhrəmanlıqları heç vaxt
unutmayacağıq, onu həmişə ehtiramla xatırlayacağıq".
Azərbaycanın
ərazi bütövlüyü uğrunda gedən döyüş əməliyyatları zamanı vəzifə borcunu yerinə
yetirərkən göstərdiyi igidliyə görə Əli Quliyev ölümündən sonra "Vətən
uğrunda", "Cəsur döyüşçü",
"Cəbrayılın azad olunmasına görə" və "Xocavəndin azad
olunmasına görə" medalları ilə təltif edilmişdir.
Vətən hər
şeydən əvvəl əcdadlarımızın bizə qoyduğu müqəddəs əmanətdir, ata-babalarımızın
və övladlarımızın məskənidir. Vətən həm də tariximizdir, mədəniyyət beşiyimizdir,
Vətən iman yerimiz, inanc mənbəyimizdir.
Vətəni göz bəbəyi kimi qorumaq, onun şərəfini daim uca tutmaq hamımızın
borcudur! Vətən uğrunda canından keçmək şərəfli işdir! Çünki Vətən uğrunda şəhid
olmaqdan yüksək ali məqam yoxdur!
Tanınmış türk
xalq ozanı Aşıq Veysəl də millət, Vətən yolunda şəhid olmağı ən ali, ən xoşbəxt
məqam kimi dəyərləndirərək yazırdı:
...Şəhid
ismi yazılaydı soyadım,
Qanım ilə məzarımın
daşına.
36 yaşında
canından da çox sevdiyi Vətəninin azadlığı uğrunda şəhid olmuş Əli Quliyevin
adı qəhrəmanlıq tariximizə həkk olunub! Böyüməkdə olan nəsillər qəhrəmanlığı
onun kimi cəsur oğullardan öyrənirlər.
Vahid
MƏHƏRRƏMOV,
"Azərbaycan"
