ain.az xəbər verir, 525.az saytına əsaslanaraq.
Bilal ALARLI HÜSEYNOV ADPU Cəlilabad filialının müəllimi, filologiya üzrə fəlsəfə doktoru
MOTİVASİYA:
İstəyirəm şeir yazım,
gözlərimə enən yuxu qoymur.
Gündüz çəkdiyim fikrin içindən
gecəyə yorğun çıxmışam.
Elə şeirlərim var ki,
onları mürəkkəblə yazmışam,
elə şeirlərim də var,
onlara
gözlərimin suyunu sıxmışam.
MƏZAR
Nə qədər arzu basdırmışam,
qəlbim məzarlıq kimidir.
Məni bu hala salan
dərdlərimin çarəsi,
ağrılarımın həkimidir.
Davası, dərmanı yoxdur
bu qəfil azarın.
Sinəmin üstündə açıb
ucuzdan ucuz bazarın.
Bir oturub,
bir durmadıq.
Bir mənzilə
baş vurmadıq.
Butamızı
çöldən-çölə verdi Tanrı.
Məni sənin ayağına,
səni mənim ayağıma
sərdi Tanrı.
O yıxılan yıxılıb qaldıq,
arzularımız pərən-pərən oldu.
Nə əlim əlinə çatdı,
nə də bizi bir yerdə
görən oldu!
İndi qayıdıb
özünü axtarırsan
xaraba qalmış ürəyimdə
məzar-məzar.
Yaxşı bax, gör, orda
üstünə adın yazılmış
neçə sinədan var,
neçə başdaşı var!
Bundan sonra məni
ün yetməyən
qəbir adam biləcəksən.
Gündə yüz dəfə
bu qəbrin üstündə
mənimçün öləcəksən
məni vaxtından qabaq
öldürdüyünə görə!
YUXU
Hamı yatanda
yola çıxmaq çətindir,
üstümə hürən itlərin
arasından keçib gedirəm.
Gündoğana
doğuram Günəş kimi,
keçdiyim yolları
nura qərq edirəm.
Di gəl ki,
işığımı görmür
qaranlıq adamlar.
Bilirsən, yolumun üstündə
nə qədər
qaranlıq adam var?!
Məni uzaqlara,
lap uzaqlara aparan
öz ayağımla açdığım cığırlarda
tək olduğumu görürəm.
Sonra da deyirlər,
adama yovuşmuram,
sərgərdan bir ömür sürürəm.
Yovuşmaq necə olur,
atam balası,
bu yolun yolçuluğunu
yolu başa vurmamış
atımmı?
Mən də gedib
hamı kimi
başımı atıb
yatımmı?
TÜSTÜ
Yaxşı ki, həsrətin tüstüsü yoxdur,
yoxsa göz-gözü görməzdi
Yer kürəsində.
İnsanlıq batıb qalardı
hicran dərəsində.
Nəfəs ala bilməzdi
nə sevgi,
nə də məhəbbət.
Bu duman,
bu çən
insanlığa verməzdi fürsət.
Yanıb kül olardı
eşq oduna qalanan hər kəs.
Tüstü kimi göynədərdi
içimizi
çəkdiyimiz nəfəs.
ÇƏRPƏLƏNG
Ölmədim ki, yaşadım,
üzlü adamam.
Ürəyi doluyam,
sözlü adamam.
Yaxşılar tez ölür,
ölmədim, pis dedilər.
Yaxşılıq etdiklərim
mənə xəbis dedilər.
Neyləyim, bilmirəm,
yıxılıb ölüm bəlkə?
Mənə gülənlərə
gülüm bəlkə?!
Əcəl körpüsündən keçib yaşadım,
qəbir ağzını açıb durdu.
Sözün yolunda külüng vurdum,
söz də məni bəs deyincə yordu.
Ömür sürmədim e,
ömür sürüdü məni.
Kür olub getdim,
ömür kürüdü məni.
İstəmədim tez öləm,
çox yaşamaq da istəmədim.
Mənə ümid bəsləyənlərə
mən ümid bəsləmədim.
Yaşadım, nə gördüm?
Dünya oyun-oyuncaq imiş,
ömür də bir çərpələng,
yelə verdim.
GÖRÜNTÜ
Kaş hər şeyi görməyəydim,
baxar kor olaydım mən də.
Yaşayaydım zülmət içində,
itəydim dumanda, çəndə!
Niyə gördüm axı,
niyə görürəm axı?
Bu qıpıq adamlarla
bu nə ömürdü sürürəm axı?!
Hamının kor olduğu yerdə,
ya da kor kimi yaşadığı yerdə
gözünü açmaq çətindir.
Gözdən əlillərin əlindən
baş götürüb qaçmaq çətindir.
İstəyim nədir, özüm də bilmirəm,
gözlərim hər yerə dartır məni,
gördüklərim məndən
gözkirəsi alır.
Gözünü açdıqlarım da
naxələf çıxır,
bunun koru belə,
bunun çeri belə,
Gözünü açmaq istəmir heç biri,
Mənə bunların fikrini çəkmək qalır.
Kaş hər şeyi görməyəydim,
başım dinc olardı,
ruhum da sakit yaşardım.
Mən də bu kor adamlar kimi
bir qarın çörək üçün çalışardım.
NƏĞMƏ
Sən oxuma, bülbül,
qoy mən oxuyum,
mənim dərdim daha böyükdü.
Səni oxudan güllər, çiçəklərdi,
mənim nəğməmə
sənin dərdin də yükdü.
Sən uçursan budaqdan-budağa,
mənim ürəyim uçur
sənin qanad çaldığın yerə.
Sən özünü göylərin övladı sanırsan,
mənim ruhum həsrətdi göylərə.
Sən oxuma, bülbül,
qoy mən oxuyum
Sənin vətən bildiyin
torpağın dərdlərini.
Sən də tanı
bir şikəstənin
şikəst etdiyi elin
mərdlərini,
namərdlərini.
Sənə nə var?
Oxuyub gedəcəksən.
Bəlkə də özünü
bir nəğməyə qurban edəcəksən.
Mənsə
içimdə boğulan səslə
qovrula-qovrula qalmışam.
Öz boyumca deyiləm,
mən çox qısalmışam,
çox qısalmışam.
İTKİ
Bir ömür yaşa mənsiz,
onda bilərsən,
Bülbül nə çəkir
çiçəksiz-çəmənsiz.
Yaşa əllərin havada,
ayağın da
yerə çatmasın.
Elə yaşa ki,
ömrün çürüməsin,
başın batmasın.
Əllərim üstə gəzdirərdim səni,
indi mənim qucağım,
sənin ürəyin boş qalıb.
Özülünə can qoyduğumuz
Məhəbbət adlı evin yerində
bir-birimizə atmağa
bir neçə daş qalıb.
Gəl, götür öz payını apar,
nə mən sənə yük olum,
nə sən mənə başağrı,
Axtara-axtara
taylı tayını tapar,
tapar itirəndən sonra!
İNTEQRASİYA:
Mən danışanda sən susursan,
susursan gecələr səsini kəsən bülbül kimi.
Başını köksünə tutub durursan qarşımda,
durursan dən bağlayıb
torpağa baş əyən sünbül kimi!
Külək əsir, tellərini darayır,
öz qulağıma çatmır
dodağımın harayı.
Mən danışanda
sən laylaya yatan körpəyə dönürsən.
Mələk kimi göylərdən enirsən,
enirsən ki, adam olasan,
boşalasan, bir də dolasan.
Amma dostum,
mən başqasının yanaqlarındakı
göz yaşlarını sevmirəm
özümünkü qədər.
Mənim göz yaşlarım
əvvəl-axır
ürəyimə axır.
Kişi ağlamaz deyə,
gizlədirəm gözümü,
görsən də hər sifətimi,
görməyəsən kövrək üzümü.
Ən son xəbərləri və yenilikləri almaq üçün ain.az saytını izləyin.
