İsgəndər Sərdarlı İrəvani
Bir şəhərin sənaye ekosistemi
Sərdarlı sənətkar ailəsi olaraq biz, Qərbi Azərbaycanın zəngin və çoxşaxəli mədəni irsini yaşatmağı, təbliğ etməyi və bu mirası beynəlxalq miqyasda ləyaqətlə tanıtmağı özümüzə mənəvi borc bilmişik. Lakin bu müqəddəs yolun hər bir sənət nümunəsini ərsəyə gətirməzdən əvvəl, illərlə ən müxtəlif istiqamətlərdə dərin və silsiləvi araşdırmalar aparmalı olduq. Bu elmi və yaradıcılıq axtarışları zamanı elə təkzibedilməz faktlarla, elə möhtəşəm maddi-mədəniyyət tapıntıları ilə rastlaşdıq ki, onların yaratdığı mənəvi yükü və heyrəti, yaxşı mənada, "həzm etmək" asan deyildi. Hər bir fakt sinəmizi qürurla doldurmaqla yanaşı, bizi daha böyük bir sual qarşısında qoyurdu:
Bu qədər zəngin, zərif və dərin sənətkarlıq nümunələrini yaradan o mühitin necə bir sarsılmaz məzmunu və necə bir mühəndislik intibahı var imiş?
Bir sənətkar olaraq sənət tarixini incələdikcə anladıq ki, İrəvanın estetik gözəlliyinin arxasında həm də dövrünün qabaqcıl elmi və texnoloji düşüncəsi dayanıb. Biz yalnız ornamentləri, boyaları və formaları deyil, onları var edən texnoloji irsi də araşdırmaq qərarına gəldik. Çünki İrəvan sənəti yalnız xəyalların məhsulu deyil, həm də mükəmməl kimya laboratoriyalarının, mürəkkəb suvarma sistemlərinin, dəqiq metallurgiyanın və sənaye mühəndisliyinin bəhrəsidir. Məhz bu səbəbdən, İrəvan xanlığının texnoloji irsinin bütün dünyaya və öz insanlarımıza yenidən, daha dərindən tanıdılmasını bir tarixi zərurət və elmi vəzifə hesab edirik.
XVIII-XIX əsrin əvvəllərində İrəvan xanlığı yalnız sənəti ilə deyil, həm də bu sənəti ayaqda saxlayan mürəkkəb texnoloji infrastrukturu ilə seçilirdi. Bu məqalədə biz İrəvanın "istehsalat xəritəsini" - boyaqçılıqdan hərbi sənayeyə, yağ istehsalından əczaçılığa qədər uzanan o möhtəşəm zənciri elmi prizmadan təhlil edirik.
Kimyəvi texnologiya: Boyakarlıq və şüşə sənəti
İrəvan sənətkarlığının estetikası arxasında dəqiq kimyəvi düsturlar dayanırdı.
Piqment İnqilabı
Mirzə Qədim İrəvani palitrasının əsasını təşkil edən və əsrlərlə solmayan rənglər yerli mineral və bitki qaynaqlı boyaların (məsələn, qırmız) mürəkkəb fiksasiya (bərkidilmə) texnologiyası ilə hazırlanırdı.
Optik Texnologiya
Şüşəxanlarda tətbiq edilən "Həft-rəng" (yeddi rəng) texnikası şüşənin tərkibinə metal oksidlərin (mis, kobalt, manqan) dəqiq dozada qatılmasını və yüksək temperaturlu sobalarda (1000°C+) termik emalını tələb edirdi.
Aqrar-sənaye mühəndisliyi Bezərxanalar (Yağ istehsalı)
İrəvanın texnoloji qüdrətinin ən maraqlı tərəfi onun bitki ehtiyatlarını sənaye məhsuluna çevirmək qabiliyyəti idi.
Toxum emalı
İrəvanda fəaliyyət göstərən bezərxanalarda qarpız tumu, küncüt, pambıq, kətan və çətənə toxumlarından yağ çıxarılırdı. Bu, həm qida təhlükəsizliyi, həm də texniki məqsədlər (işıqlandırma və boyakarlıq bazası) üçün həyati əhəmiyyət kəsb edirdi.
Mexaniki preslər
İri daş çarxlar və lingli preslər vasitəsilə həyata keçirilən bu proses xanlığın mexanika elmindəki uğuru idi.
Bio-kimya və təbabət- Əczaçılıq istehsalı
İrəvan xanlığı həm də bölgənin "apteki" idi. Yerli əttar laboratoriyalarında dağ otlarından distillə yolu ilə efir yağları, məlhəmlər və tibbi cövhərlər istehsal olunurdu. Bu, İrəvanın botanika və farmakologiya sahəsindəki elmi potensialının maddi sübutu idi.
Maddi emalın zirvəsi- Dəri və duz
Dabbaqlıq (32 Məntəqə): Dərinin kimyəvi aşılanması üçün istifadə olunan bitki tərkibli məhlullar və suyun dövriyyə sistemi İrəvanın ekoloji-sənaye dizaynının nümunəsi idi.
Dağ-mədən İşi (Qulpi duzu): Duz mədənlərində tətbiq edilən çıxarılma və təmizləmə texnologiyası həm iqtisadiyyatı, həm də digər sənaye sahələrini (dəri emalı, qida) xammal ilə təmin edirdi.
Hərbi sənaye- Qala arsenalı və barıt İstehsalı
İrəvanın texnoloji suverenliyi onun hərbi istehsalı ilə tamamlanırdı.
Barıt dəyirmanları: Zəngi çayının enerjisindən istifadə edərək çalışan barıt dəyirmanları və kükürd-şora qarışıqlarının kimyəvi emalı xanlığın müdafiə qüdrətini təmin edirdi.
Metalurgiya: İrəvan qalasındakı top tökmə emalatxanaları ağır metalurgiya elminin tətbiq sahəsi idi.
Unudulmuş texnoloji paytaxt
Əslində, yuxarıda təhlil etdiyimiz bu strateji sahələr Qərbi Azərbaycanın zəngin texnoloji irsini tərənnüm edən nəhəng bir xəzinənin yalnız görünən tərəfləridir. Bu faktları işıqlandırmaqda əsas qayəmiz dünyaya və gələcək nəsillərə təkzibedilməz bir həqiqəti çatdırmaqdır: İrəvan xanlığı yalnız zərif ruhlu şairlərin və mahir rəssamların məskəni deyil, həm də iti zəkalı mühəndislərin, uzaqgörən kimyagərlərin və texnoloqların intibah şəhəri olmuşdur.
Burada qarşımıza çıxan mənzərə sadəcə ayrı-ayrı peşə sahələri deyil, bir-birini tamamlayan və qidalandıran möhtəşəm bir texnoloji ekosistemdir. Bu zəncir o qədər sıx və məntiqlidir ki, Qulpi mədənlərindən çıxan duzdan tutmuş, sahələrdən yığılan qarpız tumunun yağxanadakı emalına, laboratoriyalarda ən çətin minerallardan hazırlanan nadir piqmentlərə qədər hər bir element bu böyük mexanizmin bir çarxı idi. Bu ekosistem sənayeni sənətə, xammalı isə estetikaya çevirirdi.
Ən əsası isə odur ki, dahi rəssam Mirzə Qədim İrəvaninin fenomenal zəkası və onun yaratdığı realizm məktəbi məhz belə bir texnoloji intibahın, elmi bünövrənin üzərində ucalmışdır. Mirzə Qədim sadəcə fırça ustası deyil, həm də bu texnoloji mühitin ən parlaq məhsulu və onun estetik təzahürü idi. İrəvanın texnoloji irsini öyrənmək, əslində Azərbaycan ruhunun və zəkasının nələrə qadir olduğunu yenidən kəşf etmək deməkdir.
