525.az saytından alınan məlumata görə, ain.az bildirir.
Namiq ZAMAN
Namiq Zaman (Zamanov Namiq Zaman oğlu) 1971-ci ildə Laçın rayonunun Zağaltı kəndində dünyaya göz açıb. 1994-cü ildə Azərbaycan Dövlət Pedaqoji Universitetini bitirib. Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin və Dünya Gənc Türk Yazarlar Birliyinin üzvü, “Gənclərin Söz Birliyi” İctimai Birliyinin katibi, “Bənövşə” jurnalının Aran bölgəsi üzrə təmsilçisidir. Şeirləri, hekayələri və publisistik yazıları ayrı-ayrı qəzet və jurnallarda, internet saytlarında dərc olunub. "Səni düşünürəm", “Ruhum onu soraqlar” adlı şeirlər kitablarının müəllifidir.
NƏ BİLƏYDİM...
Mən ki sənə könül verdim, “yarım” dedim,
Pərvanəm ol, mən şam kimi yanım, dedim.
Səni candan əziz sandım, “canım” dedim,
Nə biləydim vəfasızsan, nə biləydim?!
Təbibim də, dərmanım da sən ol, – dedim,
Sən özünü sevmək üçün mən ol, – dedim.
Sevincimə, kədərimə tən ol, – dedim,
Nə biləydim vəfasızsan, nə biləydim?!
Zəhər versən, şərbət bilib içərdim mən,
“Sirdaş” deyib təkcə səni seçərdim mən.
Sənin üçün od-alovdan keçərdim mən,
Nə biləydim vəfasızsan, nə biləydim?!
İllər ötdü: payız gəldi, yaz da getdi,
Qürur sındı, qəlb qırıldı, naz da getdi.
Çox istədim, azdan oldum: az da getdi...
Nə biləydim vəfasızsan, nə biləydim?!
Xatirələr ürəyimi dəldi keçdi,
Xəyalımı neçə yerə böldü keçdi.
Hayıf, ömrüm ümidlərlə gəldi keçdi...
Nə biləydim vəfasızsan, nə biləydim?!
Neyləsin ki, Namiq – ömrü viran, – dedim,
İndən belə baş götürüb hara gedim?!
“Öl” desəydin, ölməyə də hazır idim,
Nə biləydim vəfasızsan, nə biləydim?!.
YANLIŞLIQ
Gərək
Hər kəsdən gizli tutaydım,
Qəlbimin ağrısını,
gözümün dolduğunu...
Heyf,
Bir ömür sonra anladım:
Doğru bilib etdiklərimi
Etməyimin
yanlış olduğunu!
BAŞIMI QATIRAM
Yaşamağın şərti çoxdu,
Şərtnən başımı qatıram.
Namərddən ibrət götürüb,
Mərdnən başımı qatıram.
Ömür ötür...
Hay-haraynan,
Vurhavurnan, yasnan, toynan...
Qalan vaxtı dominoynan,
Nərdnən başımı qatıram.
Sahibi var ilkin, sonun,
Hökm onundur, fikir onun.
Verdiyinə şükür onun, –
Dərdnən başımı qatıram.
KƏLƏF
Axtarma o kələfin ucunu,
yorma özünü,
tapammazsan!
Lap tapsan belə,
bir ömür vaxtını alar.
Sonunda,
sənə öz peşmanlığın qalar.
Çətindir açmaq
taleyin dolaşıq düşmüş kələfini...
Bu yaşacan
o düyünü açan görmüsənmi heç?!
Burax bu inadı,
ömür qısadır,
doğru yolu vaxtında seç –
Açmağa can atma,
o kələfi,
Dişinlə, dırnağınla
kəs,
doğra,
keç!
OYNAYIRAM
Ağıllı tapmır məni,
Dəliynən oynayıram.
Nə fərqi var: Vəliynən,
Əliynən oynayıram.
İşim yoxdu yalannan,
Haqqa düşmən olannan.
Canavarnan, ilannan,
Zəliynən oynayıram.
Yaşanmamış bitirdim,
Ömrü başa yetirdim.
Günün, ayın itirdim,
İliynən oynayıram.
Göydən Günəşim enib,
Yerdə dönəlgəm dönüb.
Ocağım çoxdan sönüb,
Külüynən oynayıram.
Namiq, yaxşı gör, tanı,
Tikan basıb hər yanı.
Eh, hələ də dünyanın
Çiçəyinə aldanıb,
Gülüynən oynayıram.
GÜZGÜDƏKİ ADAM
Gəl,
gəl bir az dərdləşək,
Axı biz səninlə
dərd ortağıyıq...
Sən mənim
əzabımın, cəzamın
ən əzizi, ən göyçəyisən,
Şirin xəyallarımın
məchul sonluğu,
acı gerçəyisən!
Təkcə sənsən ərk yerim,
ümidim, pənahım,
Sənsən günahsızım,
günahkarım,
günahım!
Sən də
mənimtək zaman-zaman
göydən-yerə,
yerdən-göyə
enmisən, ucalmısan...
Sənin də həyatın
həyat olmadı...
Gəl,
gəl biraz dərdləşək səninlə,
güzgüdəki adam,
Tanıya bilmədim səni,
Nə yaman qocalmısan!..
UNUT GETSİN
Könül, əl çək bu sevdadan,
Unut onu, unut getsin!
Nə qazandın boş inaddan?
Unut onu, unut getsin!
Söylə, haçan duydu səni?
Tənhalığa qıydı səni!
Yarı yolda qoydu səni,
Unut onu, unut getsin!
Vaxtsız yağdı qar, ağlama,
Dünyan oldu dar, ağlama,
Ötənləri varaqlama,
Unut onu, unut getsin!
Dağıldı qurduğun daxma...
Üzülmə, qəlbini sıxma!
Bir də dönüb geri baxma,
Unut onu, unut getsin!
Yenə oddan-alovdan keç,
Özünə ayrı bir yol seç.
Soraqlama, axtarma heç,
Unut onu, unut getsin!
Mərd doğuldun, mətin oldun,
Ömrü-günü çətin oldun!
Namiq, sən ki yar sarıdan
Bu dünyada yetim oldun,
Unut daha, unut getsin!
Unut onu, unut getsin!
DÜNYANIN DÜZƏNİ
Bir dəlinin
quyuya atdığı daşa bənzər
bu dünyanın düzəni –
böyük başların
düşünüb qurduğu
fəndi, mizanı.
Yüz ağıllı gəlsə də,
poza bilməz,
onlar yazanı.
SÖZ DANIŞIRAM
Heç mən də “az aşın duzu deyiləm”, –
Doğru düşünürəm, düz danışıram.
Dərinə getmirəm "dayaz" yanında,
Mətləbi söyləyib, üz danışıram.
Qibləgah bilirəm imanı, dini,
Qəlbimdə boğuram nifrəti, kini.
“Saqqız çeynəmirəm”, – çoxları kimi,
Qılıncdan kəsərli söz danışıram.
Hər sözü deyirəm öz məqamında,
Hökmünü bilirəm hər bir anın da.
Arif məclisində, aqil yanında
Susub dinləyirəm, az danışıram.
Mən haqq aşiqiyəm, mən – söz dəlisi,
Bu eşqin mənimtək olmaz hərisi.
Qonanda çiynimə ilham pərisi,
Deyirəm: – Ay Namiq, yaz, danışıram!
ALÇALAR DA ÇİÇƏKLƏDİ...
Alçalar da çiçəklədi,
Quşlarla doldu həyət-baca.
Artdı təbiətin səsi-küyü,
Qaynar qazana döndü hər tərəf,
Arılar daraşdı daşa-ağaca.
Deyirlər, bahar gəlir...
Hiss eləmirəm,
Sarıla bilmirəm
gül-çiçəkli yala-yamaca,
Qışın şaxtası vurub məni!..
MATƏM KÜÇƏSİ
Gəl səni tanış edim
bu küçəylə:
Səndən sonra
acı sükut hökm sürür buralarda.
Nə adamlar dinib-danışır,
nə kəpənəklər,
arılar uçuşur bu məkanda.
Gerçək cəhənnəmi xatırladır buralar!
Gecəsi-gündüzü də bilinmir,
Nə Günəş var burda,
nə Ay,
nə də ki, biz...
Tanış ol:
bura matəm küçəsidir,
Bu küçədə sevgi ölüb, –
bizim sevgimiz!
DÜŞÜNMƏ Kİ...
Düşünmə ki, qayıdıb
O yollara dönəcəm:
bir də sənin olacam,
bir də sənə gələcəm!
Düşünmə ki, aldanıb
Yenə sənə uyacam:
yenə səni dindirib,
yenə səni duyacam!
Səni dəli edəcək,
Xəyalların aparıb.
Məni səndən qoparıb,
Səni mənsiz qoyacam!
Namiq düşsə yadına,
Ta yetişməz dadına.
Yaxıb hicran oduna,
Ürəyini oyacam!
Məni səndən qoparıb,
Səni mənsiz qoyacam!
BU DA BİR TALEDİ...
Bu da bir taledi,
bu da bir naxış...
İş-işdən keçib artıq, –
Nə əsən külək
ruhuma sərinlik gətirir,
nə yağan yağış.
Kimsə bilməz
həyat adlı
bu can davasında
başım nələr çəkdi...
Yaşamaq deyil,
Mənimki
gün öldürməkdi,
ömrü yelə verməkdi.
GETDİ
Yenə çıxıb yolum üstə,
Bir insafsız baxdı getdi.
Gülə-gülə durub qəsdə,
Məni oda yaxdı getdi.
Ah! Bu necə baxış oldu?!
Min boyalı naxış oldu.
Tufan oldu, yağış oldu,
Şimşək kimi çaxdı getdi.
Bir də çətin dönüb gələr,
Yada düşdü nələr, nələr...
Gözlərimdən xatirələr
Selə döndü, axdı getdi.
Xoşum gəldi bir xanımdan,
Çox sevdim onu canımdan.
O da ki keçib yanımdan
Bəxtim yatan vaxtı getdi.
Namiq, sözə yoxdur gərək,
Puç olubsa arzu, dilək.
Öz evimi zalım fələk
Öz əlimlə yıxdı getdi!
DƏVƏTNAMƏ
O məsəl var e:
Deyir,
“...atı gətir bağla dilimə” –
Peşman oluram
kiməsə salam verməyə:
Səhəri gün
“Toy dəvətnaməsi”ni
gətirib
tutuzdurur əlimə.
SINAQ
İlahi, bu nə sınaqdı? –
Yolumu daşa salmısan!
Bu nə taledi, yazmısan? –
Kədərlə qoşa salmısan!
Daha bu yol məni yorub,
Dərd-qəm başımda taxt qurub.
Mələklərin qəsdə durub, –
Sən necə başa salmısan?!
Ruhumu təndən etmisən,
Günahkar bəndən etmisən.
Yazını məndən etmisən,
Ömrümü qışa salmısan!
İlahi, de, mələklərə,
De ki səhv başa salmısan!
AY VƏFASIZ
Gəl çox da güvənmə taxtı-tacına,
Bu şahlıq atından en, ay vəfasız.
Günəşli günlərin tükənər bir gün,
Kəsər yollarını çən, ay vəfasız.
Səni əzizləyib nazını çəkdim,
Şirin vüsalına gözümü dikdim.
Qarşında qul kimi boynumu bükdüm,
İnsafa gəlmədin sən, ay vəfasız.
Demə ki, Namiqi anmayacaqsan,
Özünü qınayıb danlayacaqsan.
Nələr çəkdiyimi anlayacaqsan,
Düşəndə saçına dən, ay vəfasız!
Sonrakı hadisələr barədə daha çox məlumat almaq üçün ain.az saytını izləyin.
